Selecteer een pagina

Ruis

90-95% van wat je denkt is ruis. Dat lijkt te veel, maar je denkt de hele dag door. De gedachten die je nodig hebt om te functioneren in het dagelijkse leven filter je er zo tussenuit. De rest moet je niet serieus nemen. Maak er niet je waarheid van. Wat anderen (van je) denken weet je niet. Wat er straks gaat gebeuren ook niet en wat gister is gebeurd is verleden tijd.

Tijdens mijn burn-out heb ik heel heel vaak gedacht: “Ik wil me zo niet voelen!”, waarna ik niet zelden ging Googelen om te kijken hoe ik me beter kon gaan voelen. Mediteren. Mindfulnes. Termen waarmee je dan dood gegooid werd. Zucht. Ik weet dat Mindfulness belangrijk is om stil te staan bij het hier en nu. Maar als je zenuwstelsel zodanig van de rel is dan ga je niet naar buiten geuren opnemen, vogels bekijken en luisteren naar alle geluiden. Dan loop je je rondje terwijl je hoofd blijft doormalen en zie, ruik en hoor je NIKS van de omgeving. Dat lopen is overigens wel goed voor vanalles dus dat vooral gaan en blijven doen. Maar ik raakte weer van de rel omdat ik blijkbaar alles behalve zen kon worden. Nu weet ik dat je vanzelf mindful wordt als je hoofd weer helderder wordt. Ineens besef je dat je lacht om de lammetjes die gek spingen of verwonderd kijkt naar die bijzondere vogel.

“Ik wil me zo niet voelen!” News…dat hoeft ook niet. Je voelt wat je op dat moment denkt. En bewust positief gaan denken gaat maar even werken, het kost energie en niemand houdt dat de hele dag vol. Maar het besef dat dit zinnetje echt waar is gaat je helpen. Zelfs het grootste verdriet verdwijnt naar de achtergrond als je geconcentreerd met iets heel anders bezig bent.

Ik had in het begin van mijn burn-out paniekaanvalletjes. Ik herkende ze dus waren ze nooit heftig, maar het was bloedvervelend. “Oh, als ik maar niet weer een paniekaanval krijg als ik daar loop/rij….” dacht ik dan. Wat denk je? Paniekaanval natuurlijk. Ik ging op die bewuste momenten waar ik bang voor was tellen (van 500 naar nul bijvoorbeeld) en als mijn gedachten afdwaalden dan zei ik ferm “NEE” tegen mezelf en begon ik overnieuw. En zo overwon ik het. Blijf je in die angstgedachten dan zal het blijven en erger worden.

De hypochondrie was hardnekkiger. Zodra ik onrustig werd kwam het opzetten. Heel naar gevoel. “Ik wil me zo niet voelen!”. Want ik wist heel goed dat het onzin was wat ik dacht, maar het voelde heel echt en het kon echt mijn dag vergallen. Voelde me ook schuldig naar zij die echt ongeneeslijk ziek waren en ik maar liep te janken en te stressen en mijn leven vergalde daarmee. Maar ik voelde wat ik op dat moment dacht. ¬†En het was ruis, allemaal. Gelukkig nemen de angsten ook af naarmate je uit je burn-out komt. En nu kijk ik vaak met een lach en wat schaamte terug naar al die momenten.

Ik was niet gek, ik mis geen chromosomen, ik ben allesbehalve dom. Ik was over mijn theewater gegaan.

En ik voelde wat ik op dat moment dacht.

(Overigens wil ik er wel duidelijk bij vermelden dat je tijdens een burn-out ook net helder kunt denken. Vooral in het begin niet. Maar tijdens je herstel is het besef dat je voelt wat je denkt heel belangrijk om je gedachten niet zo serieus te nemen.)

Andere blogs

 

Obese, the END?!

Obese, the END?!

Meestal betekent stilte dat het allemaal weer niet is gegaan zoals ik van te voren in gedachten had. Niks is minder waar. Ik ben nu exact 4 weken verder en 3.2 kg lichter. Dat is natuurlijk geen enorm WAUW getal, maar ik ben content. Ik kan namelijk als ik het "te...

Hyperventilatie

Hyperventilatie

Sinds mijn interim job kampte ik met hyperventilatie. Elke dag (5! weken lang) een snel kloppend en "overslaand" hart. Dat was een jaar geleden genoeg om met gierende banden en dikke paniek naar de dokter te gaan. Naar de oxazepam te grijpen. En te stoppen met de...

Obese

Obese

Goed. Ik was elders (Tiktok) al een beetje lafjes begonnen, maar het is niet het medium waar ik alles kwijt kan. Ik ga even kijken hoe ik het hier precies ga aanpakken. Foto's, filmpjes en lappen tekst. Dat sowieso. Maar het wordt niet de vorm die ik voor ogen had, ik...