Selecteer een pagina

Leef!

Deze meivakantie staat in het teken van kwakkelen. Twan hoest al een dikke week als een zeehond en ik kwam iets daar achteraan met algehele verkoudheidsklachten en een dikke keelpijn. En Hen volgt ons nu op. Vanochtend maar even naar de dokter gegaan, want mijn klachten werden niet minder (Twan z’n hoest wel). Status: dikke witte pit in de keel die hopelijk verdwijnt na een zware antibioticakuur die elk denkbare bacterie elimineert. Wel wil ze mij volgende week terugzien want het is “A-symptonisch en ja, je hebt stevig gerookt.” De hypochonder in mij, welke wakker is gemaakt tijdens mijn burn-out maar redelijk in slaap weer was gesukkeld, werd hysterisch wakker en krijst “ZIE JE WEL!” door mijn hele wezen. Tegelijkertijd is mijn nuchtere neocortex ook godzijdank gewoon weer aanwezig (Hi hoi welkom terug!) die mij rustig en vooral reëel houdt.  Bij de feiten.

Maar ook iets anders is wakker geworden: het besef dat ik zo niet wil leven. Ik weet dat elk hulpboek en elke psycholoog zegt dat je niet mag zeggen wat je NIET wil, omdat je brein het woord “niet” niet kent, nee, je moet zeggen: “Ik wil zo en zo leven.” Nou, jammer dan, want ik weet heel goed wat ik wel en niet meer wil. Ben het zo zat. Sinds mijn burn-out enorm zoekende naar mezelf en een rimpelloos leven. En dat al 2.5 jaar. Altijd een bepaalde onrust. Waar ik dan vanaf wil en daar dan zo godsgruwelijk druk mee ben dat er zomaar weer een dag voorbij gegaan kan zijn. Een dag die ik zinvol had willen leven. Burn-out valt niet te begrijpen voor zij die het nooit gehad hebben, wat zeg ik: zelfs psychologen en de huisarts snappen het niet helemaal. Dan word je met alle beste bedoelingen doorgestuurd met de stempel “gegeneerde angststoornis” (ik snap de reden, anders wordt het niet vergoed), terwijl er achter die stoornis, die je zeker wel kunt hebben gelijk met burn-out zijn, een heel chemisch innerlijk proces schuil gaat. Op zich is het allemaal niet heel ingewikkeld:

Je bent over je theewater gegaan, je lijf reageert daar op. Als je te langdurig over je theewater gaat dan blijft je lijf daar op een gegeven moment in; je zenuwstelsel is dan van de rel. Je brein reageert daar op met de vraag wat er in godsnaam loos is. Ben je, net als ik nogal van de controle, dan verzint je brein de meest gruwelijke dingen die het dan wel zouden moeten zijn, je neocortex (die ik hierboven al noem) kan niet meer relativeren. Daar reageert je lijf weer op. En zo kom je in een cirkel van lichamelijke en psychische klachten.

De gang naar de psycholoog is op zich wel logisch maar in mijn optiek niet de oplossing, niet als er niet gericht naar de burn-out wordt gekeken. Ik heb er wel iets van “geleerd”, maar ging daar weg met een stempel “lichte PTSS” en de mogelijkheid uit te zoeken of ik ADD had, maar zij dacht van niet; het overdenken is onderdeel van mijn persoon en hooggevoeligheid. Top. Mijn burn-out was niet over, maar wel had ik er bagage bij in mijn hoofd. Overigens was ik wel burn-out geraakt door dat drukke hoofd en niet door omstandigheden; het is maar net hoe je met de dingen omgaat. Ik vergelijk dat altijd met vliegen. Hen zit rustig een krantje te lezen tijdens het opstijgen, terwijl ik zit te hyperventileren in een paniekaanval. Zelfde vlucht, zelfde situatie. Hij reageert zo en ik duidelijk anders. Psycholoog leert je wel anders denken en dat is meer dan zinvol voor de toekomst maar van weinig toegevoegde waarde als je middenin je burn-out zit. Tenminste, als ik voor mezelf spreek. Een snelle fix, wat iedereen wil, is er gewoon niet. Tijd en rust. Niet te veel willen en al helemaal niet willen controleren. Het duurt maanden voor je weer functioneert en de nasleep kan jaren zijn. Dat is op zich niet erg, want je functioneert weer. Je werk, je sociale leven, alles is wel weer opgepakt. Maar het randje is nog ruw, jeukt zo af en toe en als je het eraf krapt dan moet je weer even geduld hebben voor het geheeld is.

Maar ik ben het zat. Te kwakkelen. Moe te zijn van het denken. Boos te zijn op mezelf omdat ik weer dingen niet waar gemaakt heb en/of slecht voor mezelf gezorgd heb. Schuldig te voelen omdat ik geen leuke vrouw en moeder ben soms omdat ik onder een steen zit, mezelf wil verstoppen. Ik heb veel talenten, veel plannen. Ga ze waar maken. Ga goed voor jezelf zorgen en pieker eens wat minder. Het loopt zoals het loopt. Ga weer schitteren zoals alleen jij dat kan. Niemand heeft garanties. Dus pluk elke dag.

Ga leven mens!

 

Andere blogs

 

Leef, deel 2

Leef, deel 2

Even een wat optimistischer vervolg op mijn vorige blogje.  Ik ging dus weer naar de dokter met mijn keel. Er zat bij het eerste bezoek een brok pus op een plek die zij niet vaak had gezien. Ze wilde zeker weten dat er niks onder zat wat foute boel was. Oke. Dat is...

Hyperventilatie

Hyperventilatie

Sinds mijn interim job kampte ik met hyperventilatie. Elke dag (5! weken lang) een snel kloppend en "overslaand" hart. Dat was een jaar geleden genoeg om met gierende banden en dikke paniek naar de dokter te gaan. Naar de oxazepam te grijpen. En te stoppen met de...

Hulpmiddelen

Hulpmiddelen

Daar waar in mijn omgeving (prive, werk en online) er steeds meer mensen kiezen of hebben gekozen voor een operatie, daar is het vooralsnog niet mijn pad dat ik zal bewandelen. Ik zeg bewust 'vooralsnog' omdat ik niks meer uitsluit. Ik raak zo langzamerhand ook wel...