Selecteer een pagina

Leef, deel 2.

Even een wat optimistischer vervolg op mijn vorige blogje. 

Ik ging dus weer naar de dokter met mijn keel. Er zat bij het eerste bezoek een brok pus op een plek die zij niet vaak had gezien. Ze wilde zeker weten dat er niks onder zat wat foute boel was. Oke. Dat is voor een ieder even slikken, voor mij werd het een, op veel momenten, vreselijke week. Ik baalde enorm van deze hypochondrische terugval die ik op deze manier alleen ken uit mijn burn-out periode. Mijn keel was dankzij de antibiotica weer helemaal schoon en er zat dus niks meer wat extra aandacht behoefde. We bespraken mijn week en mijn dagelijkse leven in de afgelopen maanden. Ze is zelf burn-out geweest en dat praat dan fijn. Zij vond het allemaal niet zo heel gek. Ik was een nieuwe baan begonnen èn tegelijkertijd mijn huis aan het verkopen. “Je kunt uit je burn-out zijn, maar je hebt geen reserves meer, dat duurt jaren. Je bent weer te veel over je theewater gegaan en je moet weer herstellen. Nu in deze periode van relatieve rust krijg je de rekening gepresenteerd.” Het stelde me gerust, het klonk ook zo logisch. Het gevoel was afschuwelijk die week, maar in plaats van passief af te wachten en te blijven hangen in gedachten ondernam ik actie en dat is ook al een flinke stap vooruit. Het was moederdag, ik had het zo fijn in ons zomerhuisje, maar daar was de angst weer, ik had nog keelpijn, de kuur was over en oh jee…wat als. Ik accepteerde het maar besloot wel actie te ondernemen en deed mijn wandelschoenen aan en nam hond en kind mee voor een heerlijke wandeling in de zon en de natuur. Ik knapte er dusdanig van op dat de deceptie groot was toen wij terugkwamen en ik zag dat Hen al bezig was om in te pakken om naar huis te gaan (ivm superzondag voetbal). Ik wilde nog helemaal niet weg, ik was zo aan het genieten daar. Hij heeft dat geweten ;-).

Ik kreeg ook een inzicht. Ik vroeg mij namelijk af wat het ergste is dat er kan gebeuren. Dan zou ze me doorsturen naar de KNO. Dan zou het onderzocht worden en dan is het in het ergste geval keelkanker. Het gekke is dat ik daar niet eens bang voor ben. Het leven loopt zoals het loopt. Ik kan morgen ook onder een bus komen. Mijn hart kan het ineens begeven. Je weet het niet en je hebt er geen invloed op. Maar ik heb angst voor de angst. Dat vreselijke gevoel tot aan het onderzoek. Dat afschuwelijke gevoel tot aan de uitslag. Ik heb in mijn leven al dikwijls bewezen dat ik prima om kan gaan met slechte berichten als die eenmaal komen. Dus waarom niet mee dealen als dat eenmaal komt? Dan is het vroeg genoeg. En dat kon ik op zich altijd prima, maar sinds de burn-out dus niet. Omdat mijn brein me had aangepraat dat, als ik me zo voelde, er wel iets vreselijks aan de hand moest zijn en dus schiet ik bij onrust altijd in die angststand. En dus is het inderdaad op zo’n moment de beste oplossing de schoenen aan te trekken en te gaan wandelen. De adrenaline moet eruit, dan komt het lijf tot rust en zo het hoofd. 

Verder ben ik in mijn leven, behalve toen ik zwanger was, nog nooit zo zwaar geweest als nu. En het gekke is dat het prima is (behalve als ik foto’s zie, haha). Ik wil afvallen, heel graag, maar ik zie het ineens als een leuke reis. Het wordt een heel lange reis, maar dat is prima. Met kleine doelen wat veel goed gevoel zal opleveren. Goed voor mezelf zorgen met af en toe een groot glas wijn ;-). 

Qua werk heb ik het ook weer opgepakt. Ik heb zo’n mooi bedrijf waar ik zulke mooie dingen mee maak. En de plannen zijn groots. Maar ook hierin: kleine stappen voor een groots resultaat. Ik ben nu bezig met wat opdrachten en dat is even genoeg. Er komt ook een verhuizing aan. Goed voor mezelf zorgen houdt ook in dat ik mezelf dus niet weer voorbij moet gaan rennen. Als we straks gesetteld zijn dan ga ik knallen. 

Ik heb er zin in. Kom leven, doe iets moois aan, we gaan!

Andere blogs

 

Leef!

Leef!

Deze meivakantie staat in het teken van kwakkelen. Twan hoest al een dikke week als een zeehond en ik kwam iets daar achteraan met algehele verkoudheidsklachten en een dikke keelpijn. En Hen volgt ons nu op. Vanochtend maar even naar de dokter gegaan, want mijn...

Hyperventilatie

Hyperventilatie

Sinds mijn interim job kampte ik met hyperventilatie. Elke dag (5! weken lang) een snel kloppend en "overslaand" hart. Dat was een jaar geleden genoeg om met gierende banden en dikke paniek naar de dokter te gaan. Naar de oxazepam te grijpen. En te stoppen met de...

Hulpmiddelen

Hulpmiddelen

Daar waar in mijn omgeving (prive, werk en online) er steeds meer mensen kiezen of hebben gekozen voor een operatie, daar is het vooralsnog niet mijn pad dat ik zal bewandelen. Ik zeg bewust 'vooralsnog' omdat ik niks meer uitsluit. Ik raak zo langzamerhand ook wel...