Selecteer een pagina

Hi, ik ben Belinda

Denker en daardoor weinig een doener

Here we go

In december 2019 raakte ik burn-out. Door het overmatig  (doem)denken en analyseren raakte mijn zenuwstelsel van de rel en (daardoor) werkte een deel van mijn hersens (neocortex) niet meer optimaal. Dat vond ik bloedeng. De lichamelijke klachten stapelden zich op en daar zocht mijn brein weer een oorzaak voor en zo ontstond ook nog een angststoornis; Hypochondrie. Niet zelden krijgt iemand een angststoornis cadeau bij een burn-out. Alsof je nog niet genoeg ellende hebt. Sommige lotgenoten noemen burn-out een lichamelijke ziekte, maar ik weet zeker dat het te maken heeft met een mentale uitputtingsslag waar je lijf gezellig aan meedoet omdat ze nu eenmaal één zijn. 

En omdat ik ik ben ging ik direct aan de slag om het “op te lossen”. En dat moest nu en direct. Ik kocht voor een maandsalaris aan zelfhulpboeken….en ik raakte er alleen maar meer van in de war. Leven in het hier en nu. Je bent je gedachten niet. Voor iemand die blind vertrouwde op haar gedachten en altijd in haar waarheid geloofde was dat niet te bevatten. Als ik mijn gedachten niet ben, wat ben ik dan? Ik ben zeer gevoelig. Ik voel situaties direct aan. Als ik ergens binnen kom dan weet ik na een kwartier wie in een geheime relatie met wie zit en wie zichzelf is en wie er een masker draagt. Maar ik verwarde steeds vaker die gevoeligheid met analyses die mijn gedachten fabriceerden om iets te kunnen verklaren. Zo verklaarde ik gebeurtenissen die in het verleden gebeurd zijn en maakte daar mijn eigen waarheid van die ik rotsvast geloofde. 

Leven in het hier en nu? Nooit gedaan. Altijd bezig met gisteren of straks of morgen. Volgende week. Volgend jaar. En dan het liefst met de niet zo rooskleurige toekomst.  

Ik heb in 2020 enorm veel geleerd. Over mezelf. Over het brein. Maar ik ben nog niet zo ver dat ik er naar leef of de antwoorden heb. Maar het is een bizar interessante reis. Die ik nu digitaal wil delen en wie weet ooit op andere manieren. 

Ik wil veranderen zonder dat een deel van mijn brein (oerbrein) dat tegen gaat houden omdat sommige dingen nu eenmaal vastgeroest zijn/lijken. Eten, roken (je dacht dat ik gestopt was? ik ook) en CONTROLE loslaten. Dat dwingende “stemmetje” dat zegt dat iets een enorm goed idee is (komt vanuit het reptielenbrein die ervan overtuigd is dat het je plezier geeft) om vervolgens afgezeken te worden door een ander stemmetje (afkomstig van de neocortex, het gedeelte in het brein dat ervoor zorgt dat je rationeel kunt nadenken. Tenzij je burn-out bent. Dan niet.) Maar ik ga ook op zoek naar antwoorden op de vraag waarom gedachten zo vaak destructief zijn.  Je bent ze niet, ze komen binnenwaaien. Maar waarom zijn ze  soms/vaak zo lelijk? Van jaloezie tot wraak tot aannames tot beledigend (al dan niet voor jezelf) tot grofweg bizar.

Onder al die gedachten zit blijkbaar een prachtig Zijn. Ik kan me er nog niet zoveel bij voorstellen. Mijn hoofd zit nog altijd vol. Ik vereenzelvig mij met mijn gedachten, nog steeds. Ik probeer ze los te peuteren, laag voor laag. Om hopelijk daar te komen waar ik wil zijn, met al mijn kwaliteiten en talenten.. In rust en vrede met mezelf en zonder oordelen en verwachtingen naar de buitenwereld die haar eigen strijd voert.